Een toevallig begin

Ergens in 2010 had ik het spontane idee om even een boek te vertalen en uit te geven. Een boek over onderwijs aan kinderen tussen acht en twaalf jaar, met de titel De Veilige Klas. Het bleek het begin van een avontuur te zijn, een menselijke ontdekkingsreis die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Leergeld en liefde voor taal

De eerste stappen op het pad als vertaler waren moeizaam, geplaveid met leergeld, letterlijk en figuurlijk. Maar juist dat proces liet mij opnieuw de liefde voor de Nederlandse taal ontdekken. Het boek stond vol woorden en zinnen die bedoeld waren om verbondenheid te wekken tussen leerling en meester. Taal die niet onderwees, maar ontmoette.

Van vertalen naar begrijpen

Met dezelfde dosis betrokkenheid en enthousiasme volgde een tweede boek, en een derde…
Uiteindelijk werden het elf titels, vertaald uit het Engels en Duits. Vertalen werd voor mij een oefening in nabijheid: een duik in het denken van een ander. Woorden bleken meer dan een verzameling letters. Ze kregen betekenis, draagkracht. Ze werden pijlers, voor bruggen tussen mensen, ongeacht taal, cultuur of herkomst.

De kracht van aandacht

Die kijk op taal viel op vruchtbare grond. Ze schonk mij innerlijk evenwicht, zin, rust, en een dieper begrip van samenhang. Druppel voor druppel, steentje voor steentje, woord voor woord.

Wat blijft groeien

Mijn wens is dat lezers van deze boeken een soortgelijke ervaring zullen hebben: dat elk boek slechts een zaadje is, bedoeld voor langzame, maar duurzame groei. Ook als het in het begin nog niet zo lijkt.

De kern

Mens en Communicatie is voor mij de samenvatting van dat pad, de overtuiging dat taal de grondstof is van samen leven en samen zijn.

Wie verder wil lezen, vindt in de bibliotheek verhalen over taal, luisteren en menselijke verbinding — stuk voor stuk echo’s van dit begin.