In eerste instantie was ik het met deze stelling eens.

Maar toen kwamen er twijfels. Het woord ‘gevaar’ trok mijn aandacht en ik dacht: “Is dit wel zo?”

Alsof AI iets is waartegen ik me absoluut moet beschermen. Wat als het geen gevaar is, maar eerder een uitdaging die ik kan aangaan? Of een kans om mijn vaardigheden en kennis te laten groeien?

AI wordt steeds vaker ingezet in organisaties en beïnvloedt hoe beslissingen tot stand komen.

Wat betekent ‘ophouden met zelf beslissen’?  Heb ik nog iets zelf te beslissen als mijn werk ingebed is in een bedrijfscultuur die mij vraagt volgens bepaalde normen en waarden te handelen?

Binnen organisaties zijn beslissingen zelden volledig vrij. Kaders zijn vaak al bepaald, opties vooraf geselecteerd, processen ingericht voordat het gesprek überhaupt begint. In die werkelijkheid voelt beslissen soms meer als het bevestigen van een richting dan als het werkelijk kiezen ervan.

En dan komt AI erbij, dat door velen wordt ervaren als een verstoring.

Dat roept bij mij een andere vraag op. Welk besluit neem ik? Ben ik bereid te leren surfen, zodat ik kan meebewegen op die golf van verandering? En wat bereik ik ermee als ik me verzet, behalve dat ik energie steek in iets wat hoe dan ook zal gebeuren?

Ligt de uitdaging – of, zoals de quote suggereert, het gevaar – werkelijk bij de invoering van AI? Of ligt die eerder bij mij? Bij mijn bereidheid om dat ‘gevaar’ als uitdaging te zien. En mijn onzekerheden te begroeten als een kans om te leren en mee te bewegen.

Meebewegen en leren vragen wel om een bepaalde basishouding: voldoende tijd en een stressvrije ruimte binnen je dagelijkse routines.

Doordat ik in staat was hiervoor tijd en ruimte vrij te maken en te nemen ging ik aan de slag met de gebruikelijke AI systemen – in mijn geval ChatGPT en Mistral. Al heel snel verloor ik mijn innerlijke schroom en ging er thuis mee aan de slag. Ik raakte in een handomdraai enthousiast en ben nu een betrokken  gebruiker van ChatGPT omdat ik ervoer dat ik vrijelijk alles kon vragen wat in me opkwam, zonder dat ik de indruk had dat iemand of iets over mijn schouders meekeek.

Misschien was het niet alleen de technologie, maar juist het gevoel van ruimte dat het mogelijk maakte om vrij te denken.

Mijn vrees en onzekerheden verdwenen als sneeuw voor de zon en ik stapte in een heel nieuwe omgeving van vragen, leren, ontdekken. Ik veranderde het ‘gevaar’ in een cadeau aan mijzelf. Een ervaring die mij meer evenwicht gaf, nieuwe perspectieven opende en uiteindelijk leidde tot meer bewegingsruimte en besluitvaardigheid.

Hoe dan ook, wat iemand ook besluit in de omgang met AI – persoonlijk, zakelijk of organisatorisch – het belangrijkste is dat het besluit voor diegene gewoon klopt.